Saturday, January 29, 2022
Saturday, January 1, 2022
ՀՈՎՆԱՆ ԵՊԻՍԿՈՊՈՍ ՀԱԿՈԲՅԱՆ
ԱՌԱՋՆՈՐԴ ԳՈՒԳԱՐԱՑ
ԹԵՄԻ
«Ահա կոյսը պիտի յղիանայ եւ մի որդի պիտի ծնի, եւ նրան պիտի կոչեն Էմմանուէլ, որ նշանակում է Աստուած մեզ հետ»։ Մատթէոս 1.23
Իմ շատ սիրելի՛ հավատացյալ եղբայրներ և քույրեր,
Ամենայն սիրով և ուրախությամբ` մեր ջերմ օրհնությունն ու բարեմաղթանքներն ենք հղում Ձեզ Ամանորի, Մեր Տիրոջ Սուրբ Ծննդյան և Աստվածահայտնության բերկրաշատ և հոգեզվարթ տոների առթիվ և շնորհավորում ամենքիդ մեր Տիրոջ՝ Հիսուս Քրիստոսի, Սուրբ Ծննդյան կենսաբեր ավետիսով` «Քրիստոս ծնաւ և յայտնեցաւ»:
Արդարև, Հայաստանի և աշխարհի համար մարտահրավերներով բազում այս ժամանակաշրջանում առավելապես կարիքն ունենք Սուրբ Ծննդյան կենսառաք լույսի և բարի լուրի:
Աղոթքով, ապաշխարելով ու զղջալով այն բոլոր մեղքերի ու սխալների համար, որ մարդկությունը գործեց Աստծուն հակառակ, միմյանց և բնության դեմ միանանք մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսին՝ Սուրբ Ծննդյան կենսաբեր լույսով և հավատքով նորոգվենք ու վերափոխվենք՝ հեռացնելով մեզանից քինախնդրությունը, չարախոսությունն ու ատելությունը:
Պանծացնենք մեր մեջ եղած սիրո և համերաշխության շնորհները, որպեսզի իրագործենք Աստծո կամքը՝ «բարին և հաճելին և կատարյալը»:
Սուրբ Ծննդյան տոնի այս նվիրական օրը գոհունակ սրտով աղոթք բարձրացնենք առ Աստված՝ Հայաստանի ու Արցախ աշխարհի խաղաղության, հայրենյաց սահմանների անսասանության, աշխարհասփյուռ մեր ժողովրդի բարօրության համար:
Սիրելի՛ հավատացյալներ, կրկին մեր օրհնություն ու շնորհավորանքն ենք հղում բոլորիդ և մաղթում, որ Սուրբ Ծննդյան կենսատու շնորհները մխիթարություն ու լուսավորություն բերեն, և որ ձեր աղոթքներով, գործերով ու նվիրումով մասնակից դառնաք մեր հայրենիքի հզորացման, քրիստոնեական հավատքի զորացման սուրբ գործին:
Թող Տերը Իր օրհնության և Սուրբ Աջի ամենախնամ հովանու ներքո պահպանի մեր երկիրը, պայծառ պահի մեր Սուրբ Եկեղեցին և հավատքի ու հավատո գործոց շավիղներում առաջնորդի մեր կյանքը՝ փառաբանելու Իր Սուրբ Անունը այսօր և միշտ և հավիտյանս. Ամեն:
ՔՐԻՍՏՈՍ ԾՆԱՒ ԵՒ ՅԱՅՏՆԵՑԱՒ
ՁԵԶ ԵՒ ՄԵԶ ՄԵԾ ԱՎԵՏԻՍ
ՕՐՀՆՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՀՈՎՆԱՆ ԵՊԻՍԿՈՊՈՍ ՀԱԿՈԲՅԱՆ
ԱՌԱՋՆՈՐԴ ԳՈՒԳԱՐԱՑ ԹԵՄԻ
Friday, November 26, 2021
Եկեղեցական կյանք 01.11.2021
#Եկեղեցական_կյանք #Շողակաթ_TV #Եկեղեցական_լուրեր
Վերաօծվեց Գուգարաց թեմի Սուրբ Մինաս եկեղեցին
 |
Նոյեմբերի 19-ին՝ երջանկահիշատակ Տեր Սեպուհ արք. Չուլջյանի մահվան տարելիցին, հանդիսապետությամբ Արմավիրի թեմի առաջնորդ գերաշնորհ Տեր Սիոն արք. Ադամյանի կատարվեց հոգեհանգստյան կարգ:
Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի եկեղեցու հանդիսությունների սրահում տեղի ունեցավ «Մալաթիայից Հայաստան. Առաջնորդություն Գուգարաց թեմի» կենսագրական գրքի շնորհանդեսը:
Սեպուհ սրբազանի մահվան տարելիցը և կենսագրական գրքի շնորհանդեսը
26 нояб. 2021 г.
Friday, January 22, 2021
Monday, January 18, 2021
Հունվարի 17-ին Գուգարաց թեմի նորանշանակ առաջնորդ Գերաշնորհ Տեր Հովնան եպիսկոպոս Հակոբյանը Վանաձորի Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի առաջնորդանիստ մայր եկեղեցում մատուցեց առաջնորդական իր անդրանիկ Սուրբ Պատարագը:
Սրբազան արարողությանը ներկա էին Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի միաբաններ , ՀՀ Աժ պատգամավորներ, մարզային և քաղաքային իշխանությունների ներկայացուցիչներ, մտավորականներ, բազմաթիվ հավատացյալներ:
Սուրբ Պատարագի ընթացքում հանդիսավոր կերպով ընթերցվեց Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի սրբատառ կոնդակը՝ Տեր Հովնան եպիսկոպոս Հակոբյանի Գուգարաց թեմի առաջնորդ նշանակման մասին: Այնուհետև, Սրբազան Հայրը իր գնահատանքի և օրհնության խոսքն ուղղեց ներկաներին:
Sunday, November 22, 2020
Սրբազան հայր…
Սրբազան հայր…
Ճակատգիրն անողո՛ք է, շա՛տ անողոք:
Որքան նպատակներ ու ծրագրեր կիսատ մնացին, ավա՜ղ, որքան հայորդիներ ամեն օր շարունակելու են սպասել Ձեր օրհնությանն ու հուսադրող խոսքերին: Հավատացյալների հոտը թողեցիք առանց սփոփանքի խոսքի ու մխիթարության: Դժվար է հաշտվել իրականության հետ:
Հպարտ եմ, որ պատիվ եմ ունեցել ճանաչելու ու ձեր բարեկամը լինելու - յուրաքանչյուր լոռեցու հոգևոր հայր ու առաջնորդ: Հպարտ եմ, որ միասին բազմաթիվ ծրագրեր ենք կյանքի կոչել: Հպարտ եմ, որ արժանացել եմ Ձեր բարի խորհուրդներին, որոնք միշտ կրելու եմ սրտիս խորքում:
Հանգչե՛ք խաղաղությամբ:
Արխիվից մի քանի կադր
29.10.2015
Գուգարաց թեմի առաջնորդանիստ Սբ Գրիգոր Նարեկացի եկեղեցու դահլիճում, նախագահությամբ թեմակալ առաջնորդ Տեր Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյանի, տեղի ունեցավ թեմի հոգևոր դասի հանդիպումը Լոռու մարզպետ Արթուր Նալբանդյանի հետ:
ՍՄԱՐԹ ԿԵՆՏՐՈՆԻ
ՀԻՄՆԱՐԿԵՔԻ ՕՐՀՆՈՒԹՅԱՆ ԿԱՐԳԸ ԿԱՏԱՐԵՑ ԳՈՒԳԱՐԱՑ ԹԵՄԻ ԱՌԱՋՆՈՐԴ
ՏԵՐ ՍԵՊՈՒՀ ԱՐՔ.ՉՈՒԼՋՅԱՆԸ07.07.2015
Saturday, November 21, 2020
Սիրելի՛ բարեպաշտ հավատացյալներ,
Սեպուհ սրբազանը ժամանակին թողած իր կտակում գրել է հետևյալը. « Խնդրանքս է, որ ծաղկեպսակների և հոգեհացի գումարը նվիրաբերվի «Ծիծեռնակ» ճամբարին»:
Փոխանցում կարող եք անել հետևյալ հաշվեհամարին՝
Հայ Առաքելական եկեղեցի
Գուգարաց թեմ, «Ծիծեռնակ» ճամբարին
Բանկ ֊ԱՇԲ Վանաձոր,
հ/հ 247170004938
Դիվան Գուգարաց թեմի
Սիրելի' իմ հայրենակիցներ, քույրեր ու եղբայրներ, անկասկած, ձեր աղոթքներն ինձ համար մեծ զորակցություն ու աջակցություն հանդիսացան և ձեր բարեմաղթանքները, միանշանակ, իրենց բարերար ազդեցությունը թողեցին ու ջերմացրին իմ սիրտը:
Սիրելինե՛րս, խնդրում եմ շարունակեք աղոթել:
Ես նույնպես անդադար աղոթում եմ ձեզ համար, մեր բոլորի միաբանության և Հայոց Բանակի հաղթանակի համար:
Ոգու ամրություն և անկոտրում կամք եմ մաղթում:
ԱՍՏՎԱԾ ՕԳՆԱԿԱՆ ՄԵԶ ԲՈԼՈՐԻՍ
ՀԱՂԹԵԼՈՒ՛ ԵՆՔ
Սեպուհ արք. Չուլջյան
Առաջնորդ Գուգարաց թեմի
· 
Հավեդժության ճանապարհը բռնեց իմ սիրելի առաջնորդը, ՄԵԾ ՀԱՅԸ, իմ լավ հոգևոր ծնողը, իմ ավագ եղբայրը ով իր կյանքը չէր պատկերացնում առանց հայրենաշինության, մշակութային ավանդապաշտության։ Դու ոչ միայն հեռացար իմ ընտանիքից, մեզնից այլ ամբողջ հայ ազգից։ Քո կարիքը շատ եմ զգում Սրբազան հայր։
Հավեդժության ճանապարհը բռնեց իմ սիրելի առաջնորդը, ՄԵԾ ՀԱՅԸ, իմ լավ հոգևոր ծնողը, իմ ավագ եղբայրը ով իր կյանքը չէր պատկերացնում առանց հայրենաշինության, մշակութային ավանդապաշտության։ Դու ոչ միայն հեռացար իմ ընտանիքից, մեզնից այլ ամբողջ հայ ազգից։ Քո կարիքը շատ եմ զգում Սրբազան հայր։
Այս գրառումը իր վերջին գրառում էր ինձ։
Խորագույն կսկիծով հայտնում ենք, որ կյանքից հեռացավ
ՍԵՊՈՒՀ ԱՐՔԵՊԻՍԿՈՊՈՍ ՉՈԻԼՋՅԱՆԸ՝
ԱՐԴԱՐԱՄԻՏ ԵՎ ՄԱՐՏՆՉՈՂ ՀԱՅԸ, ՀՈԳԵՎՈՐԱԿԱՆՆ ՈՒ ՔԱՂԱՔԱՑԻՆ
Դժվար է պատկերացնել, թե որքան խոչընդոտներ էր հաղթահարել Եդեսիայից և Ադիամանից սկիզբ առած, Սարգիս Չուլջյանից ու Վարդանուշ Մորիփեքյանից Մալաթիայում սերված մանուկ Հայկը մինչև Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյան անցած ճանապարհին:
Եկեղեցուց ներս գործողությունների քաղաքականությունը դրսևորվեց եկեղեցաշինության բազմաթիվ ծրագրերով, որոնց մի մասը վերաբերում էր եկեղեցու խորքային՝ բովանդակային, մյուսները՝ արտաքին կողմին: Մասնավորապես առաջնահերթ խնդիր էր եկեղեցու խորքային՝ բովանդակային պլանի վերանայումը, հոգևոր վերանորոգումը՝ վերականգնելու կանոնադրական, վարդապետական ու Աստվածաբանական օրենքներն ու ավանդությունները, որով եկեղեցին կդադարեր ընդամենը կառույց, լոկ շինություն լինելուց՝ դառնալով Աստծո կենդանի խոսքի աղբյուր, ծարաված հոգիներին, բարեպաշտ հավատացյալներին դեպի իրեն ձգող կենդանի մարմին: Նրա հետևողական ջանքերով ժողովրդին վերադարձվեց ոչ միայն եկեղեցին՝ իր ազգապահպան ու ազգահավաք ծրագրերով, այլև, որ ամենակարևորն է, այդ ժողովրդի կորուսյալ հավատն առ Աստված:
Եկեղեցուց դուրս արտաքին գործողություններում անթաքույց է թեմի առաջնորդի առաջադիր նպատակը՝ հնարավորինս խիտ ծածկել Գուգարաց թեմի տարածքը բարեկարգ, հարդարված և կանգուն աղոթատեղիներով: Անցած տարիների ընթացքում նրա նախաձեռնությամբ և անմիջական մասնակցությամբ կյանքի են կոչվել փլուզված կամ կիսախարխուլ շուրջ 50 եկեղեցի և 1 տասնյակից ավել մատուռ: Կառուցվել են բոլորովին նորերը՝ շուրջ 30 եկեղեցի և մատուռ, վերականգնվել են տասնյակ անկյալ խաչեր ու զանգակատներ, տեղադրվել մի քանի տասնյակ խաչարձաններ: Սրանց բոլորի օծումը և/կամ վերաօծումը գալիս են նշելու թեմում եկեղեցական կյանքի զարգացման համակարգված հետագիծը:
Սեպուհ սրբազանի՝ եկեղեցուց դուրս վարած քաղաքականությունը կատարվում էր երկու դաշտում: Դրանցից մեկը պետական-պաշտոնական միջոցառումներն էին: Նրա թեմակալության տարիներին Լոռու մարզում կյանքի կոչվեց մի կարևոր մշակույթ, ըստ որի՝ մարզային միջոցառումներին պարտադիր հրավիրվում էր թեմի առաջնորդը, որը սովորաբար հանդես էր գալիս ժողովրդին ուղղված հորդորներով, խրատներով և օրհնանքի խոսքով՝ հասարակության մեջ անդուլ քարոզելով հայոց պետականությանը տեր կանգնելու մասին: Պետականության գիտակցության բարձրացումն ու հայրենաճանաչությունը նա համարում էր նախապայման և սկիզբ պետականասիրության ու հայրենասիրության: Նա բոլորից պահանջում էր վերականգնել հայի արժանապատվությունը, վերականգնել կորուսյալ արժեքները: Պատմության օրինակներով նա սթափության էր հրավիրում իշխանություններին՝ կոչ անելով պարտավորություն վերցնել՝ պատասխանատվություն կրելու և հաշվետու լինելու թերացումների ու բացթողումների համար, սակայն հարկ եղած դեպքում մեծարում էր պետական պաշտոնյային, հորդորում հարգել ժողովրդի ծոցից ծնված իշխանավորին՝ միաժամանակ նրանից սեր ու հարգանք պահանջում երկիրն իր ուսերին պահող հայ մարդու, հայ զիվորի նկատմամբ:
Եկեղեցուց դուրս գործունեության մյուս հարթակը հանրային, ժողովրդական միջոցառումներն էին, որտեղ նույնպես Սեպուհ սրբազանը հրավիրյալների առաջին շարքում էր: Այդ նա էր մշտապես կապի մեջ կրթական և նախակրթական, առողջապահական և այլ հաստատությունների հետ, արվեստի մարդկանց շրջանում:
Այդ նրա խոսքին և օրհնանքին էին սպասում ուսուցիչն ու աշակերտը, զինվորն ու սպան, գիտնականն ու բժիշկը: Նրա համար աշակերտության կրթության ու դաստիարակության կարևորությունը վեր էր ամեն ինչից:
Այս ամենը վկայությունն են այն բանի, որ Գուգարաց թեմի առաջնորդը սպասված անհատականություն էր նաև եկեղեցուց դուրս՝ աշխարհիկ միջավայրում, որտեղ մեծ պահանջարկ ուներ նաև նրա սրտաբուխ խոսքը, քանի որ այն ճշմարիտ էր, տեղին, անկեղծ և արդիական:
Լինելով հանրության տարբեր խավերի հետ անմիջական շփման կիզակետում՝ նա, որպես կանոն, առաջինն էր բարձրաձայնում մեր ժողովրդի առջև ծառացած մարտահրավերների մասին՝ դրանց վրա հրավիրելով թե՛ հոգևոր, թե՛ աշխարհիկ իշխանությունների ուշադրությունը: Սակայն նա իր դիտարկումները ոչ միայն սոսկ բարձրաձայնողի-փոխանցողի դերում էր, այլև դրանով իր ցավը, անհանգստությունն ու մտահոգությունն էր փոխանցում՝ միաժամանակ առաջարկելով դրանց դիրմակայելու գործիքակազմ: Այդ նա էր ժամանակ առ ժամանակ համարձակորեն բարձրաձայնում. «Հայաստանում այսօր առավել, քան երբևէ խաթարվել է հայ մարդու հայեցի կերպարը», «Եվրոպական արժեքները, մարդու իրավունք, խղճի ազատություն, ազատ խոսք, ընտանիքի արժեհամակարգը և, մեկ խոսքով ասած, ժողովրդավարական փոփոխություններ հասկացությունները, Հայաստանում այլևս անվերահսկելի են դարձել», «Այսօր ավելի, քան երբեք աշխարհասփյուռ հայության ինքնակազմակերպման հարցը կարիք ունի բոլորովին նոր մոտեցումների, որոնք համահունչ պետք է լինեն ազգի ու պետության զարգացման մեր ձգտումներին, կարիքներին ու հնարավորություններին» և այլն:
Նա նորի, առաջադեմի կողմնակիցն էր, բայց ոչ հինը քանդելու, կազմալուծելու, ոչնչացնելու ճանապարհով: Նա հայ առաքելական եկեղեցու բարեփոխումների հրատապությունը կարևորող այն եկեղեցականններից էր, ովքեր դրա համար ունեն լուրջ հիմնավորումներ, ովքեր գտնում էին, որ առանց եկեղեցու զարգացման առաքելության և ռազմավարության հնարավոր չէ հաջողություններ գրանցել հոգևոր դաշտում: Կարևորեմ, որ հոգևոր դաշտում արձանագրված թերացումներում Սեպուհ սրբազանը մեղավոր էր համարում նաև ինքն իրեն:
Նրան հուզող հարցերից էին նաև «հայ մարդու ազգային նկարագրի, հոգևոր անվտանգության պահպանումը», ազգային արժեքները, ազգային պետականության պահպանումն ու հզորացումը: Նրան անասելի ցավ էր պատճառում ատելության և ինքնաոչնչացման մոլուցքը, որը երբեմն-երբեմն տիրում է մեր հանրությանը ....
Սեպուհ Չուլջյանի գործունեության մեջ հաճախ դժվար էր հստակորեն որոշել՝ հոգևոր առաջնորդի՞, ազգային գործչի՞, հայ մարդո՞ւ, թե՞ հայ քաղաքացու դերակատարությունն էր գերակշռում: Ավելի հաճախ դրանք ներհյուսված էին: «Ձեռք մեկնիր եղբորդ» ձեռնարկի մեջ, օրինակ, գերակշռում էր հայ քաղաքացու, մարդու դերակատարությունը, մինչդեռ եթե խորքում չլինեին նրա՝ հոգևոր առաջնորդի բարձր վարկանիշն ու վստահության քվեն, ոչ ոք մասնակցություն չէր բերի այդ նախաձեռնությանը:
«Ծիծեռնակ» ճամբարի կազմակերպման դժվարին, բայց ազգօգուտ աշխատանքը կարող էր հարիր լինել ակտիվ հասարակական գործչին, սակայն խորքում դարձյալ տեսանելի էր հոգևոր հոր, առավել ևս՝ «անհանգիստ մարդու» (այսպես է Մուրացանը բնութագրում է Գևորգ Մարզպետունուն) մտահոգությունը առ սոցիալապես անապահով ընտանիքի զավակները, քանի որ, ինչպես ինքն է ասել. «…. հայ ընտանիքից են սերվում հայրենիքի վաղվա սեփականատերերը, և հայով է պայմանավորված Հայաստանի ապագան»:
Այսպես կարելի է երկար թվարկել այն նախաձեռնությունները, որոնցով ժամանակ առ ժամանակ հանդես էր գալիս սրբազան հայրը՝ փորձելով համահարթեցնել ներկա իրականությանը բնորոշ սոցիալական անհավասարությունը, փոքր-ինչ բթացնել սուր անկյունները ոչ միայն հասարակության տարբեր բևեռների, այլև իշխանություններիև ընդդիմադիր կուսակցությունների առանձին խմբերի ու անհատների միջև: Եվ իրոք, առաջնորդն այդպիսին էլ պետք է լինի՝ սիրո, համերաշխության և անձնվիրության շաղախ:
Էական է, որ այս ամենը սրբազան հայրն անում էր անտրտունջ, առանց ցուցադրականության. այս ամենն իր իսկ բնույթից բխող գործելաոճ էր, կենսաձև:
Որտեղ էլ սրբազան հայրն ուսանել էր, ուսուցանել, ծառայել կամ աշխատել (Կոստանդնուպոլսի Ներսիսյան վարժարան (1966-1968), Գյումրի (1969-1978), Էջմիածնի Գևորգյան Հոգևոր ճեմարան և վանք (1978-1990), Ժնև (1990-1991), խորհրդային բանակ(1979-1981), Շիրակի թեմ (1991-1995), 1996թ. Էջմիածնի վանք, Գուգարաց թեմ 1996-2019), ամենուր եղել էր փութաջան, բայց միշտ արդյունավոր, նպատակասլաց, բայց միշտ արժանապատիվ, կարգապահ, բայց ոչ կուրորեն հնազանդ, առաջին շարքերում, բայց ոչ ամեն գնով, այլ ինքնաբերաբար, ըստ արժանվույն, որովհետև առաջինը լինելը, առաջնորդ (leader) լինելը նրա բնույթի անքակտելի բաղադրիչներից մեկն էր: Պատահական չէ, որ նա եկեղեցում եկեղեցականների առաջնորդն էր, հանրության մեջ՝ հանրության հոգևոր առաջնորդներից մեկը:
Անասելի դժվար է պատկերել Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյանի դիմանկարը, ներկայացնել նրա, հազար ափսոս, ընդհատված կյանքը և գործունեությունը, քանզի դա նույնն է, թե պատկերես հայ ժողովրդին, նրա ծվեն-ծվեն եղած գաղթօջախները, նրա յուրաքանչյուր զավակին: Սեպուհ սրբազանը մի հավաքական կերպար էր (և է՛), հայ ժողովրդի գոնե մի մեծ հատվածի կենսակերպի, հոգեբանության, մշակույթի, լեզվամտածողության կրողը: Այդ նա էր, ով Եղիշեի հոգևոր դասի օրինակով խաչով, խաչվառով և աղոթքով անձնազոհաբար մարտի էր ելել Ավարայրում, Զեյթունում, Մուսա լեռան վրա և Սարդարապատում: Այդ նա էր, ով Մուշում, Ադանայում, Սասունում և այլուր ցեղասպանվել էր թուրք ենիչերիների յաթաղանով, ով բռնագաղթի էր ենթարկվել և ծվարել աշխարհի չորս ծագերում, ով հատվածաբար ներգաղթել էր Մայր Հայաստան՝ մերվելու-միավորվելու իր հայ եղբայրներին, սակայն հայրենիքից դուրս՝ «գյավուր», իսկ մայր հայրենիքում պիտակավորվել էր «ախպար» ջրբաժանով և այս անգամ արդեն մայր հայրենիքից էր վերասփռվել աշխարհով մեկ: Ի բարեբախտություն մեզ՝ մեր ժողովրդի այս հավաքական կերպարը, ի տարբերություն իր բազմահազար հայրենակիցների, մնաց իր «երազի երկիր հայրենիքում» և հավատո սերմեր ցանեց ու միավորեց իր ժողովրդին հայ առաքելական եկեղեցու շուրջ, եկեղեցաշինությամբ ամրապնդեց իր հոգևոր ցանքը, Գուգարաց աշխարհին վերադարձրեց իր վաղեմի հավատն առ Աստված, որովհետև, ինչպես մեծն Սևակն է ասում. «Առանց հավատի կյանքում դյուրին չէ նույնիսկ մեռնելը, Իսկ ապրելն … արդեն անկարելի է»: Նա մնաց հայրենիքում և վստահության խորան դարձավ հայ բարերարի համար, տուն պարգևեց տնանկ հային՝ կյանքի կոչելով իր կարգախոսերից ևս մեկը՝ «Ապրեցնենք հային, որ ապրի Հայաստանը»: Նա մնաց և արդարություն քարոզեց իր Նաիրյան երկրում, իր իսկ կենսակերպով ճշմարտախոսության, համարձակության, ինքնաքննադատության, բայց և դիմացինին ձաղկելու, մարդասիրության, հանդուրժողականության, հավատարմության, դիմացինի համար հոգաբարձու դառնալու փայլուն դասեր տվեց:
Մեր ժողովրդի մի մասը մեր հայրենիքի՝ էրգիր կոչված մեծ հատվածը կորցրել է իբրև տեղեկություն, իբրև պատմական հիշողություն, իբրև աննյութական մի բան, մինչդեռ պատվարժան այս այրը հայրենիքի կորուստը կրում էր իր իսկ մաշկի վրա, իր ողջ կենսագրության մեջ՝ հայրենիքի մնացորդաց կորստյան վախը սրտում: Հենց այդ էր պատճառը, որ ամեն ինչ անում էր ի նպաստ հայ պետականության կայացման, հանուն հայրենի հողի, հանուն հայ մարդու բարօրության: Նա մնաց հայրենիքում և ապրիլյան քառօրյայի ու վերջերս ավարտված հայրենական պատերազմի ծանր օրերին միասնական աղոթքի հրավիրեց առ Աստված և սառնասրտության հորդոր ու հայրենասիրության կոչ ուղղեց իր հոգևոր զավակներին: Մնաց, և երբ բոլորը պապանձվում էին նահատակ զինվորի աճյունի առջև, նա սրտակոտոր ծնողին ու հուսաբեկ հարազատին բոլորի անունից ի՛նքը պատասխան տվեց թափված արյան համար, ի՛նքը մխիթարանքի խոսք ասաց, ի՛նքը զորակցեց ու վերազինեց նրանց հույսով ու հավատով առ հայրենիք ...
Դժվար է պատկերացնել, թե որքան խութեր էր հաղթահարել Եդեսիայից և Ադիամանից սկիզբ առած, Սարգիս Չուլջյանից ու Վարդանուշ Մորիփեքյանից Մալաթիայում սերված մանուկ Հայկը մինչև Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյան անցած ճանապարհին, բայց անհրաժեշտ էր դրանց հաղթահարումը, քանզի այդ ճանապարհով մեզ էր հասել մեր օրերում բարձր որակների տեր այս անհատականությունը, ով արդարամիտ և մարտնչող հայի, հոգևորականի և քաղաքացու մի նախանձելի ներդաշնություն էր, ում բնույթից մինչև վերջին շունչը չպակասեց ԱՐԱՐՄԱՆ կիրքն ու ՄԱՐՏՆՉԵԼՈՒ կամքը, ում հանապազօրյա ուղեկիցներն էին ՀԱՎԱՏՆ առ Աստված, ՀՈՒՅՍՆ առ Հայրենիք և ՍԵՐՆ առ հայ մարդը:
ՍԻՐԵԼԻ՛ ՍՐԲԱԶԱՆ ՀԱՅՐ,
ԹՈՂ ԱՆՀԱՆԳԻՍՏ ՀՈԳՈՒԴ ԽԱՂԱՂՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ԼՈՒՅՍ ԻՋՆԻ
ՀԱՎԱՏԱՎՈՐԻ ԵՎ ԸՆԿԵՐՈՋ ՍԻՐՈՎ ՈՒ ԽՈՆԱՐՀՈՒՄՈՎ՝ ԳՈՒՐԳԵՆ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր
Իր ժողովրդի ազնվագույն զավակը մինչև վերջին պահը անմնացորդ ծառայեց նրան՝ հույս, հավատ ու սեր քարոզելով, կիսեց ժողովրդի վիշտը՝ ապրեցնելով բոլորիս օրհասական պահերին և ցույց տալով դեպի լույսը տանող ուղին...
Հանգչիր խաղաղությամբ Սրբազան Հայր՝ մեր սիրելի Տեր Սեպուհ...
Ի Տեր ննջեց Տ. Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյանը
Մեծավանի Սուրբ Գևորգ Եկեղեցու հավատավոր զավակներն իրենց խորը կսկիծն են հայտնում Հայ Առաքելական Եկեղեցու մեծ կորստի համար։
Թերևս, դժվար է բառերով արտահայտել մեծագույն ակնածանքը Սրբազանի հանդեպ` թե՛ որպես մարդու և թե՛ որպես եկեղեցականի:
Աննկարագրելի է Սրբազանի դերն ու ավանդը եկեղեցաշինության և հայրենաշինության խոսքի ու գործի, ունեցած պատմական ժառանգության պահպանման ու տարածման գործում:
Իմաստությունը մարդուն պետք է աթոռակից ու գահակից լինի, մեր սիրելի Սրբազանին Աստված շնորհել էր այդ իմաստությունը, որով նա օրինակ էր լինում շատերիս համար, նախ՝ որպես մարդ՝ Մարդու իր կոչումին բնորոշ, և որպես հոգևորական, ում գերակա նպատակը Աստծուն ծառայելն էր, իսկ Աստծով՝ իրեն ժառանգություն տրված ժողովրդին։
Նրա իմաստուն մտքերից էր և այն, թե՝ ապրեցնենք հային, որ ապրի Հայաստանը։
Հայրենասերի, հայրենապաշտության
Մեծավանի Սուրբ Գևորգ Եկեղեցու հավատավոր զավակներն իրենց խորը կսկիծն են հայտնում Հայ Առաքելական Եկեղեցու մեծ կորստի համար։
Թերևս, դժվար է բառերով արտահայտել մեծագույն ակնածանքը Սրբազանի հանդեպ` թե՛ որպես մարդու և թե՛ որպես եկեղեցականի:
Աննկարագրելի է Սրբազանի դերն ու ավանդը եկեղեցաշինության և հայրենաշինության խոսքի ու գործի, ունեցած պատմական ժառանգության պահպանման ու տարածման գործում:
Իմաստությունը մարդուն պետք է աթոռակից ու գահակից լինի, մեր սիրելի Սրբազանին Աստված շնորհել էր այդ իմաստությունը, որով նա օրինակ էր լինում շատերիս համար, նախ՝ որպես մարդ՝ Մարդու իր կոչումին բնորոշ, և որպես հոգևորական, ում գերակա նպատակը Աստծուն ծառայելն էր, իսկ Աստծով՝ իրեն ժառանգություն տրված ժողովրդին։
Նրա իմաստուն մտքերից էր և այն, թե՝ ապրեցնենք հային, որ ապրի Հայաստանը։
Հայրենասերի, հայրենապաշտության
ՑԱՎԱԿՑԱԿԱՆ ԽՈՍՔ
Խորին ափսոսանքով տեղեկացանք Գուգարաց թեմի առաջնորդ տեր Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյանի մահվան մասին, որն անասելի ցավ է պատճառել բոլորիս:
Տեր Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյանը երկար տարիներ առաջնորդել է հավատացյալ հայ ժողովրդին, ծառայել Հայ Առաքելական Եկեղեցուն: Լինելով բարեգթության, բարեսրտության ու ճշմարտասիրության տեր անձնավորություն՝ նա իրեն նվիրել է հոգևոր սպասավորությանն ու աղոթել հայ ազգի, հայ ընտանիքների բարօրության, մեր երկրի խաղաղության պահպանման համար: Հայոց անկախ պետականության ամրապնդման գործին էլ նա նվիրված էր անսահման հայրենասիրությամբ ու հայի ոգով, իսկ պատերազմական օրերին իր զորակցություններով, աղոթքներով, ոգևորող քարոզներով և հոգևոր մեծ արժեքներով է սնել մեր զինվորներին ու հայությանը:
Սրբազան հա՛յր,
Ցավում ենք Ձեր մահվան կապակցությամբ և խոնարհվում Ձեր հիշատակի առաջ…
Դուք հավերժ կապրեք մեր սրտերում, իսկ Ձեր աղոթքները կուղեկցեն մեզ հավետ:
Սպիտակ համայնքի ղեկավար՝ Գագիկ Սահակյան
Սպիտակի համայնքապետարանի աշխատակազմ
Subscribe to:
Posts (Atom)